De glazenwasser

Een doordringend geluid klinkt in de hal. De bel. Ik loop snel naar de voordeur en met een zwaai doe ik de deur open. Goedemorgen: de glazenwasser, mevrouw.. eh meneer... Tja, ik dacht eh... ik had niet gedacht hier een man aan te treffen. 'Een momentje', zei ik snel en rende even terug naar de kamer.



Dat gebeurt natuurlijk nu weer net op het moment dat je net je jas aanhebt om boodschappen te gaan doen en op het punt staat een huiselijke onenigheid tussen de kids in goede banen te leiden... 'Leon, lieve jongen, hoe vaak heb ik je nou al niet gezegd dat je Suusje niet moet slaan. Daar kan ze niet tegen, ze is veel kleiner dan jij en....' Dingdong.. de bel... en dan is daar ineens die glazenwasser. Ook dat nog, denk je als eigentijdse en economisch bewuste huisman. Patricia is nu op haar werk en zit vast middenin een bespreking en voor het besluit om de ramen thuis al dan niet te laten wassen, is natuurlijk geen uitgebreid afstemmingsproces nodig. Zoiets moet je snel beslissen. Je hebt nauwelijks bedenktijd nodig. Op een SMS-je met: 'Hey schat, je ramen worden nu gewassen', zit ze uiteraard ook niet te wachten. Maar glazenwassers, bestaan die nog?, dacht ik opeens. Ja, er staat er nu één voor de deur. Opeens. Zo'n klus is natuurlijk snel verdiend voor de beste jongen en zoiets had ik me veel eerder moeten realiseren. Dat moet je inpassen in het huishoud-schema. Hoe heb ik het kunnen vergeten? Een klus van niks. Nou ja, emmer water, scheut spiritus erin, op zoek naar de spons en de zeem ... maar eigenlijk: best wel handig, want de ramen moeten toch al zonodig gewassen worden.
Ik loop weer naar voren en de man staat nog geduldig te wachten met een lege emmer in zijn linkerhand. Tegenwoordig zie je ze niet zo heel veel meer: glazenwassers, bedacht ik me. Van die handige mannetjes die eerst een ladder tegen het raam aanzetten, vervolgens aanbellen met de mededeling: 'de glazenwasser' "Hoeveel gaat dat kosten?" vraag ik als eigentijdse en economisch bewuste huisman. 'Twaalf euro vijftig voor de ramen beneden en boven meneer'. O, moeten alle ramen eigenlijk gedaan worden, of hoe gaat dat? Kun je daar ook een advies over geven?

Tja meneer, het is wel handig als ik ze allemaal even doe, want, dan ziet alles er weer picobello uit. Bent u thuis aan 't werk of is uw vrouw er niet?, vraagt de jongen nieuwsgierig. 'Nee, die is niet thuis, mn partner werkt, ik ben huisman. We hebben de rollen omgedraaid hè, om het zo maar te zeggen'. Ondertussen denk ik nog: ja ramen wassen, zo mans ben ik zelf ook wel. Misschien toch wel handig hè, als zo'n klus je uit handen wordt genomen. en bovendien: de man heeft pech vandaag, of geluk, 't is maar hoe je het bekijkt. Natuurlijk ken ik 'm helemaal niet en weet niet hoe ie in elkaar zit... Pech: nee ik ben geen vrouw die zich net aan het omkleden was in de slaapkamer, bedenk ik me nog net, dus.. die ladder kan ie gerust neerzetten tegen het raam van de eerste verdieping... De moppenboekjes stonden er immers vol mee en ieder mannetje met zo'n zeem in hand bekijk ik op voorhand al met enige argwaan... Nee, natuurlijk niet, laten we het van de zuivere kant bekijken. Zo'n type zal het vast niet zijn. Er zijn heel wat fatsoenlijke lui bij en ik ga weer met allerlei bijgedachten op de loop met de passages uit de moppenboekjes ... Geluk: ja dat heeft ie, want het komt me eigenlijk wel heel goed uit. Straks zijn de ramen weer mooi schoon en kan ik goeie sier maken naar Patricia. Trouwens, als ze door zou vragen, dan zou ik het wel eerlijk vertellen, dat ik niet zelf aan de slag geweest ben... en die twaalf euro vijftig, daar weet ze toch niks van. Nou, vooruit dan maar, maar heb je ook een kaartje of een adres en krijg ik ook een bonnetje voor de kosten of gaat dat handje contantje? Glazenwassers zullen zich toch ook voor de fiscus moeten verantwoorden**, dacht ik..... 'Ik heb helaas geen bonnetjes bij me meneer, maar ik heb wel een foldertje van ons bedrijf, CleaningService Bright, daar staat het adres op en als u echt een factuur wilt, moet u even bellen met de administratie, dan kunnen ze wel wat voor u maken.... O, een heus bedrijf? vraag ik nog en ik zet het idee van de bijklussende beunhaas maar meteen aan de kant. 'Ja meneer, we werken door de hele regio en ieder heeft zn eigen wijk als het ware. Dit is toevallig 'mijn straat', voegt hij eraan toe. 'Mijn straat', mompel ik in mijzelf . er is niks van hem bij en ik heb 'm hier nog niet eerder gezien. Terwijl ik nog sta na te denken, zegt hij: 'maar mag ik dan misschien even wat water? Hij reikt me zn lege emmer aan..
Nadat ik 's middags heb geluncht, pak ik nog even het foldertje erbij, dat ie me die ochtend snel in de handen had gedrukt. Ik kijk door het raam naar buiten. Eigenlijk niks bijzonders te zien. Je kunt gewoon door het glas heen kijken, net als altijd. Was het geen moordende concurrentie met die glazenwassers? Las ik laatst niet ergens dat ze in een grote stad de klanten voor elkaars neus wegkaapten? Nou, ik ben blij dat ik in het rustige Molenhoek woon. Met aandacht lees ik de inleidende tekst van de folder:
Inzicht in de processen
CleaningService Bright zorgt met haar glashelder concept voor invulling van de glaswas-dienstverlening. Voor particulieren leveren wij maatwerk. Alle gangbare ruiten en glaswerk worden vakkundig door ons gereinigd. Bedrijven kunnen op contractbasis een scala aan glaswas-diensten afnemen. Is het voor u niet waardevol een uitgebreid, open en compleet kostenoverzicht te ontvangen? U heeft hiermee grip op de kosten en er is sprake van een beheer van het contract. Onze adviseurs kunnen u een passend aanbod doen. Bij de analyse van de glas-partijen is er oog voor de veiligheid. Soms weten we niet direct een oplossing voor een bereikbaarheidsprobleem, maar wij zorgen wel dat wij altijd met een gedegen advies komen. Hierbij schakelen wij diverse deskundigen in. Door onze innovatieve inslag weten we wat de ontwikkelingen zijn op de markt. Altijd is er een innovatieve oplossing voor een oud probleem. Met andere woorden: elk raam kan door CleaningService Bright gewassen worden.

Straks komt Patricia weer thuis. Wat zal ze blij zijn dat ik ook economisch verantwoord bezig ben geweest met een innovatieve oplossing, aangedragen door een deskundige die de markt kent. 'k heb er zelf niets aan hoeven te doen en die glazenwasser heeft ook weer een goede dag. Hij heeft er trouwens lekker weer bij... Nee, als het regent hoeven ze niet te komen... Regen? Verschrikt kijk ik op. Als het morgen nou regent dat 't giet? Dan hadden die ramen helemaal niet gewassen hoeven te worden. Zonde van die twaalf euro vijftig. Hopelijk zal die glazenwasser het wel keurig in de boeken verantwoorden. By the way, waarom had ie eigenlijk geen bonnetje overhandigd? Bij elke kantoorboekhandel hebben ze toch van die notablokjes. Die glazenwassersbranche is vast een heel bijzondere uitzondering. Ik kijk nog eens naar buiten... nee, niks bijzonders te zien.

** n.a.v.: Aanhoudingen in fraudezaak glazenwassers NRC, 8 april 2008

--------------------------------------

© Matthijs, 11 april 2008
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.

Een zeldzame Hollandse ondernemer

Uw naam?

Wintzen, Wé ie én thee zet é én.


Column
Onlangs overleed een markant figuur: Wintzen Eckart.
Een bijzondere man, dat wel. Wellicht hebben velen nooit van hem gehoord, maar Wintzen was een soort 'selfmade-man'. Hij straalde een soort hippie-cultuur uit van de jaren zeventig. Toch was hij niet op zijn achterhoofd gevallen. Vorig jaar liet hij eindelijk een boekje het licht zien: 'Eckharts' Notes', gericht op manangers in het bedrijfsleven. In zijn boek vertelt hij vol humor en zelfspot over de succesformule, waarmee hij zijn BSO/Origin liet groeien van piepklein eenmanszaakje tot multinational met 10.000 medewerkers liet groeien. Een grappig boek, met diepgang. Het staat vol met ideeën en 'gouden tips' en is geschreven voor iedereen die met management te maken heeft: ondernemers, managers, studenten en docenten, hun thuisfront en natuurlijk ook iedereen die gemanaged wordt. Daarom heb ik het er nog maar weer eens bijgepakt. Gek eigenlijk, dat iemand eerst dood moet gaan, voordaat hij serieus genomen wordt. Eckart Wintzen (1939-2008) was denk ik één van de meest spirituele, creatieve en onorthodoxe ondernemers van Nederland. In 1976, toen nog vrijwel niemand het woord software kende, startte hij het bureau voor software ontwikkeling BSO. Vanuit het idee dat mensen optimaal werken wanneer ze zich betrokken voelen bij hun werk, hun collega's en de manier waarop het werk georganiseerd wordt, bedacht hij de 'celfilosofie'. Na de verkoop van BSO in 1996, begon hij onmiddellijk venture capital bedrijf Extent, waarmee hij wilde laten zien dat de vrije markteconomie ook duurzaam kan zijn.

Wij werken met z'n tweeën, mijn zoon en ik. Soms huren we extra mensen in of besteden uit. Op een succesvolle manier weliswaar, door doelgericht te netwerken en net die dingen te bieden, waaraan de klant wellicht helemaal nog niet gedacht heeft. Ja, wij willen blijven leren. Maar om ons bedrijf nu al op te splitsen? Tja, een idee, maar niet verstandig denk ik. Mijn zoon schrijft het begin van het stuk tekst en ik het eind. Of om de beurt een paar regels, ja wellicht eens uit te proberen. Twee solistische cellen, ja, dat is een optie.
'Eckart's Notes' is uitgevoerd als een soort persoonlijk dagboek, vol met praktische tips. Als ik bij onze groeistuipen even stilsta, dan is het toch een idee om Eckarts managementideeën eens te gaan uitvoeren. Een aantal principes van de celorganisatie is zeker ook bruikbaar en nuttig in anderssoortige organisaties. En dat is een leuk uitgangspunt, want volgens mij valt het nog niet mee om een bestaand bedrijf om te vormen naar dit organisatieprincipe. Een kleine passage uit zijn boekje, waar ik om moest grinniken. Heel herkenbaar: 'Een tevreden klant is ons hoogste streven'. 'Pas als U tevreden bent, zijn wij het'. Deze middenstandskreten en soms iets intelligentere varianten tref je nog steeds aan in menig jaarverslag van grote bedrijven. En wat is de realiteit? Wat gebeurt er als je er op bezoek gaat? Om te beginnen klopt de routebeschrijving al niet, want hij dateert nog van voor de Eerste Wereldoorlog. Bij aankomst moet je maar een parkeerplaatsje zien te vinden, bij de balie word je ontvangen door een 'veiligheids'ambtenaar die drie keer moet vragen voor wie je komt, omdat hij de naam niet verstaat, want Nederlands is niet zijn moedertaal. Bovendien werkt hij pas drie dagen bij het bedrijf en kent hij nog geen enkele naam. Enfin, na een kwartiertje onderhandelen ben je het eens over de naam van de te bezoeken persoon.


Uw naam?Wintzen, Wé ie én thee zet é én.

Wat zegt u? Ja, Wintzen had het bij het reachte eind. Ik herken zijn uitganspunt: een bedrijf functioneert alleen maar perfect als iedereen weet wat er van hem of haar wordt verwacht en als er in een echt teamverband wordt gewerkt. Voor mij houdt het woord ‘team’ in dat iedereen zijn medespelers kent, weet wat de ander kan en niet kan en bereid is te allen tijde een stuk van andermans taak zonder gezeur over te nemen. Dit alles in een oprecht gevoel van saamhorigheid. Ja precies, dat doen we, dat blijven we doen en het werkt heerlijk!

Wintzen Echart, inderdaad, één van de zeldzame inspirerende Hollandse entrepreneurs.
Humor en zelfspot, dat moet je bezitten!

Meer info: http://www.extent.nl/book/ Eckharts' Notes gebonden / 240 bladzijden / Nederlands Lemniscaat / 1e druk / Verschijningsjaar 2007 ISBN-13: 9789056379674



©Matthijs, 7 april 2008
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.

Dwergkaaiman vermaakt zich prima

Het is zo'n grappig beestje. De dwergkaaiman die onlangs door een onbekend persoon uit het Akvariet-aquarium in Bergen (Noorwegen) naar buiten is gesmokkeld, heeft een tijdelijk onderdak gevonden in onze achtertuin. Er zijn namelijk nog flink wat takken blijven liggen van de wintersnoei. Eigenlijk moesten die allang worden opgeruimd, maar nu blijkt dit een prima natuurlijke omgeving voor de kleine kaaiman. Het beestje werd in een grote vrachtwagen naar Nederland getransporteerd, hebben we ons laten vertellen. Door de versoepeling bij de grensovergangen, heeft men niet opgemerkt dat de alligator de grens overgesmokkeld werd. Omdat de dief er uiteindelijk ook geen raad mee wist, bezorgde hij het beest bij de alligatorkenner Jan van Bremen. Jan, een goede vriend, net als wij een enorm dierenliefhebber, woont bij ons in de wijk. Hij werkt als een freelance-oppasser voor de dierentuin, de bekende Zoo. Hij heeft het dier aanvankelijk opgevangen, maar kon midden in de nacht niet in het park terecht om het dier een natuurlijk onderkomen te geven. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om het dier aan zijn lot over te laten. Daarom klopte hij zondagavond laat bij ons aan met het verzoek het beestje tijdelijk in onze beschutte tuin te plaatsen. Het is een noodmaatregel, maar de dwergkaaiman heeft het bij ons erg naar zijn zin. Voorlopig hebben we 'm maar even Jodocus genoemd. Normaal gesproken is de gladvoorhoofdkaaiman een flinke bijter. Hij kan zo een paar vingers afbijten. In het begin was 'ie wat schuw. Hij kan ook niet tegen stress. Als je 'm echter voorzichtig benadert, blijft ie doodstil zitten. Doordat het snoeihout, dat na de winter is blijven liggen, er voor hem vertrouwd uitziet, is hij vermoedelijk erg op z'n gemak. Toch konden wij hem makkelijk benaderen. 'Jodocus' heeft een lekker plekje gevonden Ons kleine buurmeisje van drie, Lily, vindt het ook een bijzonder dier. Als Jodocus zich rustig gedraagt, kan ze 'm misschien nog wel over zijn gladde koppie aaien. 'o-occus lief' zegt ze heel schattig. Een flinke karbonade, die we nog in de diepvriezer hadden liggen, accepteerde hij gisteren meteen. Eén flinke uithaal was voldoende voor 'm om het vlees op te slokken. Toen 'ie had gegeten, werd 'ie meteen een stuk kalmer.

Natuurlijk was ik benieuwd hoe Jodocus de nacht was doorgekomen. Vanmorgen was ik 'm opeens kwijt. Toen ik tussen de takken voelde, zat ie er niet. Hij had kennelijk onze vijver ontdekt en daar had ie ook al een kikker te pakken. Maar er zitten toch genoeg kikkers, dus één of twee minder is ook geen probleem. De natuur herstelt zich vanzelf. In overleg met de dierentuin lijkt het ons beter dat de kaaiman wordt opgehaald. Hij is nu ongeveer 90 cm, maar groeit namelijk flink, dus dat geeft misschien voor anderen een wat angstig gevoel. Vanmiddag om 16.30 uur komen medewerkers van de dierentuin de gladvoorhoofdkaaiman ophalen. De bedoeling is dan dat ze eerst proberen het beestje in een stalen kooi te plaatsen. Doordat hij echter door de hele tuin scharrelt, zal het niet eenvoudig zijn 'm te vangen, want hij lijkt wat eenkennig. Als het lukt 'm te vangen, gaat ie naar het terrarium in Amsterdam, Arnhem, Emmen of Amersfoort, totdat ie weer bedaard is om naar Noorwegen terug te worden teruggebracht. Als je de gladvoorhoofdkaaiman nog wil zien, kom dan vanmiddag even bij ons langs. Vanaf twee uur zijn we gewoon thuis. Dat scheelt je in ieder geval een duur toegangskaartje voor het dierenpark.

Schneider's gladvoorhoofdkaaiman, ook wel Schneider's dwergkaaiman (Paleosuchus trigonatus), is een krokodilachtige uit de familie alligators (Alligatoridae)

Op de foto boven: Remi Andersen en Akvariet-directeur Kees Eikeli

Lees ook: artikel VG Nett , 1 april 2008

Artikel op www.nu.nl, 1 april 2008.

-------------------------------------------------

©Matthijs, 1 april 2008.

Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.