De kapitein

Een blog schrijven was nog nooit zo makkelijk. De voorbeelden spreken tot de verbeelding. Aanleiding is de recente ramp met de Costa Concordia. In diverse media is de integrale tekst van de conversatie tussen de kustwacht en de kapitein gepubliceerd. Daaruit blijkt onmiskenbaar dat de hoogste baas van het schip er met de staart tussen zijn benen vandoor gaat. Een medaille voor heldenmoed moet hij vast en zeker ontberen, als je de gang van zaken serieus neemt. Het kan ook anders. Diverse scheepsrampen dienen daarbij tot voorbeeld van ons allen.
Wie herinnert zich nog het zinken van de Flying Enterprise,
heel lang geleden? De kapitein (Kurt Carlsen) die als allerlaatste
van boord ging? Ik was nog een peuter en was mij niet bewust van de
verschrikkelijke ramp. Wij hadden nog geen TV thuis, maar - zo heb ik
later gehoord - velen zaten aan de radio geklonken. Wat langer
geleden, maar voor velen nog herkenbaarder is de ondergang van de
Titanic. Dit en nog meer voorbeelden kunnen gelegd worden naast de
hedendaagse gebeurtenissen.

Als je Catch-22 van Joseph Heller hebt gelezen, met de sarcastische
humor, cynische kijk op de karakters, zoals bijvoorbeeld Major Major,
die per ongeluk wordt gepromoveerd omdat hij Major heet, dan krijg je de neiging om bizarre vergelijkingen te gaan trekken.

De Italianen zullen ongetwijfeld niet zo blij zijn met de gang van zaken. Het imago van Italië had toch al flinke deuken opgelopen door de schertsvertoningen en capriolen van Silvio Berlusconi, die door de buitenlandse collegae (o.a. Merkel en Sarcosy) werd uitgelachen en genegeerd.
Nu hebben ze te maken met een kapitein, Schettino, die het zinkende schip verlaat. Een onverantwoordelijke brokkenpiloot die ernstige inschattingsfouten heeft gemaakt. Een kapitein is nu eenmaal de gezagvoerder, iemand die tot het laatste moment overzicht dient te houden.
De kapitein is de laatste die het schip dient te verlaten. [i]'Ga aan boord, eikel' (Vada a bordo, cazzo), commandeerde Georgio De Falco van de Livornese kustwacht de vluchtende kapitein.
Hoe anders was het met de beroemde kapitein Edward John Smith van De Titanic. Hij bleef tot het laatste moment en wenste liever met zijn prachtige schip in de golven te verdwijnen. De beelden van de verfilming staan nog helder op het netvlies.
De Costa Concordia raakt ook ernstig in de problemen op 13 januari 2012, als het schip op de rotsen loopt, vlak voor de Toscaanse kust. Je hoeft dan wel niet op volle zee te zitten zoals de Flying Enterprise en de Titanic, maar de gevolgen zijn net zo rampzalig.

Ter illustratie dan toch maar een stukje geschiedenis:

De Flying Enterprise raakt in problemen
Het is Kerstmis 1951. In een zware storm, volgens het Polygoonjournaal de hevigste in 25 jaar, raakt een Amerikaans vrachtschip op de Atlantische Oceaan in grote problemen. De ‘Flying Enterprise’ is vanuit Hamburg op weg naar New York, als er op Tweede Kerstdag een harde knal aan dek klinkt. Er blijkt een enorme scheur in de romp van het schip te zijn geslagen. De Deense kapitein Kurt Carlsen probeert het gat te dichten, maar zonder succes. Door het aanhoudende geweld van de golven wordt de scheur steeds groter en het duurt niet lang voor de Flying Enterprise water begint te maken. Het schip helt over naar één kant, waardoor de lading gevaarlijk begint te schuiven. Op 28 december kan Carlsen niet anders dan een SOS uitzenden.
De Southland, een Amerikaans vrachtschip dat toevallig in de buurt is, keert direct om en bereikt nog dezelfde avond de Flying Enterprise. In de loop van de dag komen daar nog vier schepen bij, die het noodsignaal hebben opgevangen en klaar liggen om mensen op te vangen. Omdat de storm onverminderd door woedt, is het onmogelijk de tien passagiers en alle veertig bemanningsleden veilig in een reddingsloep te laten afdalen. Op bevel van Carlsen springen passagiers en bemanningsleden, per tweetal, hand in hand de ijskoude zee in. Eén passagier raakt zo onderkoeld, dat hij eenmaal aan boord van het reddingsschip blijkt te zijn overleden. Alle anderen worden gered.

Tot dan toe is de Flying Enterprise niet meer dan een voetnoot bij de scheepsberichten. Er zijn in die decemberstorm zoveel schepen in nood, dat één gekanteld schip en een onbekende dode nauwelijks opvallen. De Flying Enterprise wordt pas nieuws, als de kapitein besluit in zijn eentje achter te blijven en twee weken lang weigert het zwaar gehavende schip te verlaten. Begin januari 1952, als het nieuws overal is doorgedrongen, breekt de mediagekte los. Een zeeheld is geboren, maar ook een mysterie. Wat beweegt kapitein Carlsen ertoe zijn leven te wagen voor een onbemand vrachtschip?

Hoe het verder gaat met de kapitein van de Costa Concordia?
We houden gewoon de verslaggeving in de media in de gaten...

@Matthijs, 19 januari 2012

Mijn laatste sprong

Aarzelend blijf ik even om mij heenkijken, voordat een grote sprong mij in een geheel andere positie zal brengen. Om mij heen zie ik een merkwaardig geschakeerd landschap, opgedeeld in gelijkmatige stukken. Als ik omhoog kijk, zie ik zijn fronsende wenkbrouwen en trillende vingers. Hij is al op leeftijd en tegenover hem zit een jongere uitgave van hem. Vast zijn kleinzoon. Die zie ik hier voor het eerst. Hij kijkt de oudere man net als ik verwachtingsvol aan. Jarenlang speelde hij een spel met mij. Vaak koos hij mij als eerste in een voor mij merkwaardige strategie. Ik ken mijn positie en opdracht: Tactisch handelen en volhouden tot het laatst. Mijn maatje even verderop, eveneens een vurig ros, blijft onbeweeglijk op zijn plaats. De kleine jongen beweegt met zijn hand. Naast hem hoor ik iemand zachtjes fluisteren: 'Kijk uit, kijk uit, denk na bij wat je doet.' Ik geloof wel dat hij er goed over nadenkt. Vaak arriveeerde ik samen met de schone donkere jonkvrouw aan de overkant, om de vorst van de tegenstander in het nauw te drijven. De schone dame wil ik graag beschermen. Zi is het waard. Gewone soldaten werden veelal eerst opgeofferd om een sterkere positie voor haar af te dwingen. Een enkele keer werd ik onverwacht verdreven. Vandaag niet. Vandaag ben ik uitgekozen om te strijden. Nu pakt hij mij ruw bij mijn hoofd en schuift mij de linkerkant op, met een mooie paardesprong. Een moment denk ik: waarom langs deze kant? Maar de blik op het kasteel aan het uiteinde van het veld doet me beseffen dat het een goede keus is. De jongen pakt wreed de schimmel bij de halster en poogt hem tegen mij te laten steigeren. Die kans krijgt hij niet, want een koerier, een hardloper, komt vlak voor mij staan en belemmert zijn volgende actie. Bedaard neemt de oude man de schone jonkvrouw bij de hand en zet haar op een prominente positie. Het is niet veel later als ik de jongen hoor zuchten: 'oei, wat nu? Een gelijke ruil? Nee, even wachten...' Hij heeft de kans om de oude man met één zet in een hoek te drijven. Dat doet hij echter niet. Met opzet? Ik denk het wel, want de jongen lijkt mij slim. Vlak voor me valt een plas rode vloeistof op het veld. De oude baas zit te morsen, hij merkt niet dat een beetje wijn het strijdveld kleurt.
Dan wordt er opeens een ruwe sprong naar rechts met mij gemaakt en hoor ik hem mompelen: 'Mat, ja schaakmat geloof ik... zie je wel, ik kan het nog.'
Dat was mijn laatste sprong.


437 woorden
-----------------------------------------------

Schrijfuitdaging
Schrijf een verhaal van maximaal 500 woorden vanuit het perspectief van één van de onderstaande 'personages':

Een kakkerlak met smetvrees
Een schaakstuk
Een glasbak
Een kapotte harde schijf
Een koningin
Een potloodventer
Een vermist knuffelbeest
Een persoon op het schilderij 'de Nachtwacht' van Rembrandt van Rijn
Prof. dr. Dorlacher

© Matthijs, 30 mei 2009
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.

Hoera, mijn droombaan!

Het is volop recessietijd. Dat is te merken. Ruim vier jaar ben ik bezig geweest met solliciteren naar een leuke job en een overweldigende stapel brieven is de deur uitgegaan. Via Internet, headhunters, bemiddelings- en uitzendbureaus heb ik gezocht naar een baan. Tijdelijk, vast voor bepaalde- en onbepaalde tijd, projecten, noem maar op. Doorgaans krijg je antwoordbrieven terug waarvan de meeste beginnen met:
'Helaas behoort u niet tot...',

Tot vanmorgen, want toen ontving ik een prachtige reactie! Hoera, een baan! Mijn droombaan, dacht ik. Of toch niet? Het heeft wel lang geduurd, maar dat melden ze dan ook keurig (zij het 'verstopt'). Excuus daarvoor geven ze helaas niet. Ik schrijf de brief maar onverkort over:


Datum: datum postmerk
Betreft: Uw sollicitatie
Ons kenmerk: HR/00468/06/AFW251

Geachte heer,
Op de door ons geplaatste vacaturemelding voor de functie van tijdelijk projectmedewerker op de afdeling Projectontwikeling van onze organisatie, ontvingen wij een overweldigend aantal enthousiaste en inspirerende reacties. In totaal ontvingen wij 286 brieven, waaronder ook die van u. Uit vrijwel alle reacties bleek een grote betrokkenheid bij de kwaliteitsbevordering van onze projectorganisatie en de rol van externe partijen daarbij in het bijzonder. Bovendien bleek een groot aantal van de respondenten hooggekwalificeerd en in het bezit van een indrukwekkend curriculum vitae. Wij hebben al deze reacties ervaren als een enorme steun voor de werkzaamheden die vanuit onze projectorganisatie plaatsvinden. Het doet ons goed dat u blijk geeft van uw serieuze belangstelling.

Helaas hebben we slechts één vacature te vervullen. Daarbij is het belangrijk om ervoor zorg te dragen dat de juiste persoon daarvoor wordt geselecteerd. Om aan alle respondenten volledig recht te doen, hebben wij enige tijd genomen om tot een verantwoorde afweging te komen. Bij de selectie hebben we allereerst gekeken naar de werkervaring in een vergelijkbare functie. Ervaring of affiniteit met het werkveld van onze projectorganisatie speelde daarnaast een belangrijke rol. Een goed onderbouwde motivatie woog hier wat ons betreft overigens even zwaar als direct aantoonbare ervaring. Uit de wijze waarop u zichzelf in de vorm van een sollicitatiebrief met bijbehorend c.v. aan ons hebt gepresenteerd, hebben we getracht ons een beeld te vormen van uw motivatie en kwaliteiten. Tenslotte is nauwlettend bekeken in hoeverre uw kennis en vaardigheden een uitstekende aanvulling vormen op het bestaande projectteam. Ook de huidige medewerkers zien een inspirerende collega als een plezierige aanwinst. Het doet ons genoegen om te mogen constateren dat u met uw getoonde belangstelling ook op een effectieve wijze bij ons aan de slag zou willen gaan.

Wij hebben de selectieprocedure zelf ervaren als een uitputtende zware klus. Zelfs na toepassing van de hierboven genoemde door ons gehanteerde selectieprocedure, bleef er nog een grote groep kandidaten over, wiens profiel heel dicht in de buurt komt van het gewenste functieprofiel. Na rijp beraad, afstemming met de huidige afdelingsleiding en zorgvuldige afweging van de ingekomen reacties, hebben we uiteindelijk besloten om een vijftal respondenten uit te nodigen voor een kennismakingsgesprek. Uw profiel voldeed minder aan de gestelde eisen, waardoor de keuze voor een nader gesprek in eerste instantie vooralsnog niet op u gevallen is. Het doet ons overigens genoegen u te melden dat wij uw brief nog enige tijd in portefeuille zullen houden. Mocht blijken na een eerste selectieronde dat er aanleiding is om een en ander nog bij te stellen, dan zullen wij niet aarzelen om toch contact met u op te nemen. Bij een definitieve keuze zullen wij alle ingekomen brieven met bijlagen vernietigen.
Graag willen wij u bedanken voor uw sollicitatie en wij hopen dat de door u getoonde interesse in ons projectbureau in de nabije toekomst voor u een plaats kan krijgen in een functie, waarin uw belangstelling, kennis en vaardigheden volledig tot zijn recht kunnen komen. Wij wensen u daarbij veel succes.

Met vriendelijke groet,

Drs..... blablablablabla
hoofd van de afdeling Human Resources.


Heeft studeren en solliciteren nog zin, of moet ik mij nu maar gaan aanbieden als clown bij de peuterspeelzaal? Of hebben ze misschien iemand nodig die wat kortere afwijzingsbrieven kan schrijven?
Ook bovenstaande brief kan met één regel toe:
Beste... Bedankt voor uw sollicitatie. U bent helaas niet geselecteerd voor de functie.

Lees ook een eerdere afwijzingsbrief: Hier zit een luchtje aan...

© Matthijs, 8 mei 2009
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.