Le quatorze juillet

Al een tijdje heb ik aandachtig zitten luisteren. Buiten is het rumoerig. Het gerucht ging dat ik de lonen wilde verlagen. Maar het tegendeel is waar. In de Staten-Generaal had men voorgesteld om de vaste broodprijs af te schaffen en de belasting te verhogen. Dat is natuurlijk onaanvaardbaar, maar tegen geruchten valt zo weinig te doen. Iedereen is trots op mijn mooie behang, dat ik met mijn 300 werknemers vervaardig. We hebben ons gespecialiseerd in Engels fluweelpapier. Dat blauwe papier wint steeds meer aan populariteit. Je zult het geloven of niet, maar zelfs Madame de Pompadour heeft op aanraden van graaf Mirepoix haar appartementen met dat papier laten behangen. Het wordt een nieuwe trend, die Rococo-cultuur, geen kale muren meer, maar bestreken met het mooie blauwe behang. Vast en zeker. Het staat koninklijk en ik weet zeker dat het niet lang meer zal duren, of ook in de paleizen van de koning worden de wanden daarmee bekleed. De vraag neemt al toe. Daarom begrijp ik niet dat de werknemers ontevreden zijn. Ze moeten niet afgaan op geruchten dat ik wil korten op de lonen en de broodprijs wil verlagen. Het nieuwe Engelse fluweelbehang zal weldra in heel Frankrijk worden gekocht door de industriëlen, de adel en de landheren. Mijn winkel, die ik in 1776 heb geopend tegenover de Tuilerieën in Parijs (bij het Louver), loopt gesmeerd. Wat was het toch een prachtig gezicht toen de luchtballon, die werd opgelaten vanuit het park van mijn landhuis la Folie Titon, behangen was met dat blauwe fluweelpapier. De Gebroeders Montgolfier waren blij met adviezen, geld en 24 rollen azuurblauw behang, die over de luchtballon werden geplakt. Een mooi gebaar dat ze 'm de 'Aerostate Réveillon' hebben gedoopt. Op 27 en 28 april zijn mijn werknemers in de behangfabriek in Faubourg Saint Antoine in staking gegaan. Ze dachten dat ik ook zo onmenselijk was, om ondanks die ontwikkelingen, de lonen te verlagen. Maar dat ben ik niet. Ik heb het beste met mijn arbeiders voor.

Ze hebben in een vlaag van verstandsverbijstering mijn huis aangevallen en alles verwoest. Mijn hele huis was volgestouwd met boeken, schilderijen en kostbare meubelen. Ze hebben alles vernield of in brand gestoken, uitgezonderd mijn 2.000 flessen wijn die in de kelder lagen opgeslagen. Gelukkig heb ik met mijn familie weten te ontsnappen. Via een muur zijn we weggevlucht, weg uit handen van de woedende menigte. Op aanraden van mijn vriend Jacques Necker ben ik nu met met mijn gezin naar de Bastille Saint-Antoine in Parijs gevlucht. Deze Bastille is een prachtig gebouw, gelegen aan de Rue Saint-Antoine 232. Het kasteel is gebouwd rond 1370 door Karel de Vijfde, die door de Fransen Charles Quint wordt genoemd, als onderdeel van de bescherming van Parijs. Karel V had een vluchtplaats nodig die hem veiligheid zou kunnen schenken, een fort. Daarom liet hij een vesting bouwen dieaanvankelijk onder de naam Chastel St. Antoine bekend was. De Bastille is een fort met acht torens met anderhalve meter dikke muren. De torens zijn zo’n 25 meter hoog. Hier, binnen deze stevige muren moet ik redelijk veilig zijn. Het bouwwerk wordt gebruikt als gevangenis. Op 5 mei 1789 werd voor het eerst in meer dan 175 jaar de Franse Staten-Generaal bijeengebracht. Ze hebben gesproken over een oplossing van de financiële crisis. 17 juni riepen vertegenwoordigers van de Derde Stand, het volk, zich uit tot ‘Assemblee Nationale’. Hun doel was is om een grondwet te schrijven voor het hele land. Nu zijn de mensen erachter gekomen dat koning Lodewijk XVI troepen heeft samengebracht rond de hoofdstad. Bovendien hebben ze mijn vriend, de populaire minister van Financiën Jacques Necker ontslagen. Het gaat niet goed met Frankrijk. De toenemende onrust zwelt aan. Als het volk maar niet de regie in eigen handen gaat nemen, want dan zou er wel eens een revolutie kunnen uitbreken. Hier in de Bastille ligt ruim 13.600 kilo buskruit opgeslagen en dat mag niemand weten...

Vanmorgen vroeg heeft zich een groep mensen buiten het gebouw verzameld. Rond het midden van de ochtend eisten ze de overgave van de gevangenis, het verwijderen van de wapens op de muren en de overdracht van de aanwezige wapens en munitie. Twee vertegenwoordigers van de woedende menigte hebben op de deuren gebeukt. De bewakers hebben ze binnengelaten om te onderhandelen. Maar ze zijn ontevreden en eisen volledige overgave. Zojuist, rond het middaguur, kwam er een derde onderhandelaar naar binnen met definitieve eisen. De menigte buiten wordt intussen steeds ongeduldiger. Volgens mij is het zover, ik hoor mensen naar binnen stormen. Het is een hels kabaal. Het lijkt wel of de muren worden afgebroken. Er worden schoten gelost buiten...

Het is 14 juli 1789, half twee 's middags.
We zitten hier met zeven mensen. Ik hoop dat ik en mijn zes metgezellen het leven zullen behouden. Volgens mij is het nu echt revolutie. Daar komen ze...


Jean-Baptiste Réveillon.

In het huis van de koning, in Versailles, heerste er een vreemde stilte op 14 Juli 1789. De koning schreef in zijn dagboek. De gebeurtenissen van de afgelopen weken, maar voor vandaag had hij geen woorden meer. Hij schreef in zijn dagboek:
Zaterdag 11 juli: Vertrek van Necker.
Dinsdag 14 juli: ‘NE RIEN’. Dit betekent: ‘NIETS.’

Hoe ging het verder?

Lees over de Franse revolutie en de bestorming van de Bastille op o.a.: Bibliotheek Den Haag, Franse revolutie Bastille Saint-Antoine, Wikipedia Réveillon, Wikipedia

Een prachig werkstuk over de bestorming van de Bastille, maar ook een beschrijving van de oorzaak en gevolgen, is gemaakt door Corine van Middelkoop en Josianne de Jong. Hun werkstuk kun je vinden op: http://members.lycos.nl/debastille/index.html

Quatorze Juillet (in het Frans: Fête nationale) is in Frankrijk de jaarlijkse nationale feestdag (14 juli) ter viering van de bestorming van de Bastille-gevangenis in 1789 waarmee het begin van de Franse revolutie werd ingeluid. Formeel is dat niet helemaal juist: men viert de 'verjaardag' van de bestorming van de Bastille, het feest van de Franse federatie. Dat was een patriottisch feest op 14 juli 1790 om de eenheid van Frankrijk te benadrukken. Het gevoel van vaderlandsliefde kon na het debâcle van de Frans-Duitse Oorlog (1870-1871) wel een oppepper gebruiken (bron: Wikipedia)

©Matthijs, 14 juli 2008.
Historische beschrijving van het begin van de Franse Revolutie.
Van de Bastille is anno 2008 niets meer over.

Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.
Meer blogs lezen? Word lid van mijn bloghyve op hyves: http://blogsvanmatthijs.hyves.nl/

Hairdressing in optima forma

(ofte wel: a bad hair day)

Het was nog vroeg op de zaterdagmorgen. In alle rust was ik opgestaan, in afwachting wat de nieuwe dag weer zou brengen. Nou, ik kan je vertellen, dat begon al heftig. Op mijn gemak had ik mijn kop thee en mijn gebruikelijke schaaltje yoghurt naar binnen gewerkt. Meteen daarna ging de bel. Niet eén keer, maar drie keer achter elkaar. Er was toch geen brand? Meteen liep ik naar de voordeur van mijn appartementje en deed de deur open. Wie kon dat nu weer zijn op dit vroege morgenuur? Nauwelijks had ik de deur open of ik werd haast overvallen door mijn vriendin Jolanda. Ik herkende haar haast niet, want het leek of Alanis Morissette voor de deur stond, die net achterna gezeten was op een outdoor-track met de sneeuwhondenjacht. Of misschien leek ze nog wel meer op Louis de Funes die in het verkeerde filmplot terecht was gekomen. Haar anders zo mooie golvende kop haar zat helemaal door de war. Nee erger nog, een 'bad hair day', het kon wel zijn dat ze met haar hoofd in een haardroger had gezeten die net ontploft was. Vreselijk. Alles stond recht overeind en het zag er woest uit. Zelf was ze ook woest. Het leek alsof ze net een aanslag van de Taliban in de woestijn had overleefd. 'Het is uit, over. Voor altijd. riep ze, en ze stormde de gang van mijn flatje binnen. 'Meid, was is er aan de hand?, vroeg ik. 'Doe eens rustig.' Nauwelijks was ik van deze stormloop bekomen, of ze viel me snikkend om de hals. Met horten en stoten hakkelde ze: 'Eric heeft het uitgemaakt gisteren. Hij is er met een blondje vandoor. Eerst had ie mij nog zo gezegd dat ie mijn bruine lokken zo mooi vond en dat ie helmaal voor me zou gaan, maar hij heeft me de bons gegeven. Zomaar. Hij kwam op zn brommer langs en zei snel bij de deur: Ik kom niet meer terug, Jolanda, ik heb een ander. Toen is ie weggegaan en hij reageerde ook niet meer op mijn sms-jes. Gisterenmiddag zag ik hem lopen, in de stad, met die blonde trien. Het is verraad, weet je. Ik heb de hele nacht niet kunnen slapen. Wat moet ik nou? En net werd het me allemaal teveel, dus kom ik maar naar jou.
Opnieuw barstte ze in een erbarmelijk jammeren uit. 'Jolanda, meis', zei ik en ik legde mijn armen om haar heen. Dat scheen het tegenovergestelde effect te hebben, want ze begin nog harder te snikken. Na een tijdje werd het minder, maar tussen het schouderschokken door kwam het hele verhaal. Het was best ontroerend en daardoor begon ik ook zachtjes mee te huilen. Daar zaten we dan, samen een potje te grienen.

Even later zei ik kordaat: Jolanda, je ziet er niet uit meid. Helemaal doorlopen. Je ogen zijn rood en je haar zit helemaal in de war. Ga toch gewoon even bij mij douchen, daar knap je van op. Het maakt niks uit. Ik heb alle tijd. Vandaag hoef ik nergens heen en misschien kunnen we straks even samen gezellig de stad in. Jolanda verdween in de badkamer en toen ze even later monter weer voor de dag kwam, zag ze er al weer heel wat beter uit. Zie je nou wel, dat zoiets je goed doet? Weet je waar ik net onder de douche aan heb staan denken, Manon, zei ze. Misschien kan ik mijn haar wel een ander kleurtje geven. Maar niet blond. Ik kan het laten verven in de kaspsalon, dan heb ik weer een heel andere look. Daar heb ik nu zin in. Hey, waarom doen we het niet hier? zei ik. 'Ik heb nog 2 of 3 spoelingen liggen. Ook nog een hele mooie: henna. Dat raakt weer in de mode. De oer-basic kleur die betovert. Dat is net iets voor jou. Kom, even kijken waar ik het heb.' We trokken gezamelijk weer naar de badkamer, even rommelden we in het kastje en ja hoor: de henna-spoeling kwam voor de dag. Triomfantelijk hield ik de tube omhoog. 'Wat denk je ervan, Jolanda?' 'Ja, laten we het maar doen.' We lieten de wasbak vol warm water stromen, het verfbad erin en even later stond ik met opgestroopte mouwen Jolanda helemaal tot in haar haarwortels in te wassen. Alles werd koperrood, ook mijn handen en onderarmen. Toen ze haar hoofd weer overeind hield, liepen de straaltjes koperrood gekleurd henna-water naar beneden. Over haar voorhoofd, wangen, in haar hals, O, wat een ramp. Ze kon zich nu meteen aanmelden voor voor een prominente rol in Scream 5. Hadden we iets verkeerd gedaan? Ze zag er niet uit. Het leek nu wel een vogelverschrikker, een afgekeurde clown uit het Bulgaarse Staatscircus. Nee erger nog: een horror-model eerste klas. Ze zouden geen moment twijfelen bij Paramount-studio's om haar in te huren. 'Meid, wat zie je eruit, ik schrik me te pletter',, riep ik. Jolanda keek in de spiegel, zag haar koperrood geverfde haardos en gilde: O, Manon, verschrikkelijk. Dit staat me voor geen meter. Hoe krijg ik het van mn gezicht af en wat is dat rood fel. Aggressief spulletje is dat. Wat nu? Zo slim als ik was, had ik natuurlijk al een oplossing bedacht. 'Nou, we kunnen het misschien wat korter laten knippen bij kapsalon Cecile, hier twee straten verder, maar dan moeten we even bellen of ze nog plaats hebben.' We droogden zo goed en kwaad als het ging alles af, maar sommige strepen op haar wangen bleven zitten. O, meid wat erg, zei ik tegen haar, 'dat was helemaal mijn bedoeling niet. Ik wist niet dat het spul zo sterk was.' Even later belden we naar de kapsalon en er was die zaterdag nog plek. Toen ze het verhaal dor de telefoon aanhoorden, van de mislukte henna-beurt, zeiden ze: 'Kom maar gelijk langs, dan gaan we bekijken wat we er aan kunnen doen.'Daar stonden we dan een kwartiertje later, een beetje beteutert. Betsie, de vaste kapster, stond ons al op te wachten. 'Is er iets misgegaan?', zei ze smalend. Spontaan kreeg ze een enorme lachbui, toen ze Jolanda met een felrode kop haar en van verf doorlopen zag staan. Ze bekeek het eens en zei: 'Ik zie het meteen. Dit is veel te nadrukkelijk voor jou. Daar moet je echt wat aan laten doen. Dat henna-kleurtje krijg je er niet zomaar 1-2-3 uit. Ik zou zeggen: laten we er een kort koppie van maken. Het wordt toch bijna zomer. En zo gebeurde het dat Jolanda in de stoel zat en haar lange lokken behoorlijk gekortwiekt werden. Toen ze even later zichzelf bekeek zie zei: Nee, dat is het ook niet echt. We kunnen het ook millimeteren, hoor, antwoordde Betsie, dat is supermodern en vind je het niks, nou dan kun je altijd nog een pruik laten aanmeten.

















http://www.youtube.com/watch?v=QFWupV550M8

Een klein uurtje later verliet ik samen met Jolanda - zij was nu helemaal kaalgeschoren - weer de kapsalon. Lekker, als je vriendje je in de steek gelaten heeft. Een mooi resultaat tot besluit. In ieder geval zou hij haar nu niet meer herkennen. Maar met dat koperrode hoofd kon ze zich toch nergens vertonen. Daarom heeft ze het doortastend aangepakt. Alle nieuwe dates in spé zouden misschien wel gillend weglopen. Misschien met dat kale hoofd ook wel. Tja, over drie maanden zou ze zich wel weer kunnen laten zien in de disco. Tot die tijd kon ze even rustig aan doen. Dat was alvast mooi meegenomen.


Manon.



©Matthijs, 9 juli 2008.
Voor M. als ludiek blog met een 'vette knipoog'
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.

Fietsbanden en Haute Couture

Fietsbanden en Haute Couture gaan goed samen: een stabiel huwelijk.

Soms hoor je van die dingen, die je nooit eerder hebt gehoord. Zo ook vandaag: een eiken huwelijk. Van zilveren (25), gouden (50) en diamanten (60) echtparen had ik natuurlijk wel gehoord, maar eiken, nee. Eiken zijn stevig en waaien niet zomaar om, was mijn eerste gedachte. Eikenhout is ook hard en degelijk. Voor het eerst in Nederland wordt dus een eiken huwelijk gevierd. Het is vandaag precies tachtig jaar geleden dat Pieter Ably en Henriëtte Tritsch trouwden. Ze zijn nu 103 en 102 jaar en wonen in een verzorgingshuis in Amstelveen. Burgemeester Jan van Zanen kwam langs om ze te feliciteren en overhandigde een mooie bos bloemen namens de koningin. Dat kon best nog wel van het Oranje-budget - dat sterk in de belangstelling is de laatste tijd - af. Dat vind ik nou nuttig besteed geld, een felicitatie voor een gouden stel, nee sorry een eiken bruidspaar. Daar betaal ik graag mijn belasting-bijdrage voor. Dan weet ik meteen dat er een deel toch nog goed terecht komt. Dus is de felicitatiebos ook een beetje van mij... Bij het huwelijksfeestje waren onder meer hun 76-jarige dochter en hun vijf achterkleinkinderen aanwezig en op het NOS-journaal vanavond kon je nog even zien hoe ze elkaar zoenden. Lovely!



"Mijn ouders hebben altijd een heel gelukkig huwelijk gehad", zegt dochter Henriette Ably. "Ze zijn ontzettend aan elkaar gehecht, kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Zodra de één uit het gezichtsveld is, raakt de ander van streek." Dat geloof ik ook best. Als je van elkaar houdt en veel tijd met elkaar doorbrengt, ga je ook steeds meer in elkaar op. De liefde van Henriettes ouders begon in 1928 in Parijs, vertelt de 76-jarige dochter, die ik er op het journaalbeeld nog best pedant uit vond zien. Haar vader, de uit Leeuwarden afkomstige fietsbandenhandelaar Pieter Ably, ontmoette daar de 22-jarige Henriëtte Tritsch, medewerkster van een 'haute couture' modehuis. Fietsbanden en Haute Couture gaan dus goed samen, dat blijkt maar weer. Op 23 juni van dat jaar (1928) stapten ze in Livry-Gargan, even buiten Parijs, in het huwelijksbootje. Prachtig, midden in de Charleston-tijd. Ik vroeg me nog even af: zou hij haar een fietsband verkocht hebben of geholpen hebben met banden plakken? Ze heeft vast en zeker bij hem achter op de bagagedrager gezeten... Tot hun honderdste verjaardag woonden de Ably's in Amstelveen op zichzelf, tot ze wegens fysieke ongemakken toch naar een bejaardenhuis vertrokken. Daar zitten ze nu beiden in een rolstoel (daar gaan ook fietsbanden omheen) en gaat het zien en horen steeds lastiger. "En ze zijn erg vergeetachtig", zegt Henriëtte. Tja, dat mag ook best, als je de 100 bent gepasseerd. Maar het allermooiste, dus ook de reden voor dit blog, is dat ze nog steeds verliefd op elkaar zijn.



In een tijd waarin het ene stel na het andere uit elkaar gaat, is dat een mooi bericht. Zelf ben ik natuurlijk ook blij dat ik mijn zilveren bruiloft kon vieren, maar het duurt dus nog even tot het eiken feest. Dat is in het jaar 2055. Bij deze is iedereen dus alvast uitgenodigd. Hoogstwaarschijnlijk zal ik die datum niet halen. Wellicht had ik toch in de fietsbandenhandel moeten gaan....

Foto: ©2008 copyright NOS
--------------------------------------------
Toegevoegde informatie:
Het grappige is wel dat deze eiken bruiloft van vandaag inmiddels al in Wikipedia vermeld staat. Dat is snel... Volgens het CBS zijn er steeds meer oudere echtparen in Nederland. Vorig jaar waren en ruim honderd paren 70 jaar getrouwd (platina huwelijk) en ruim zevenduizend 60 jaar (diamanten huwelijk). Tien jaar geleden waren er slechts ruim drieduizend diamanten huwelijken. Wereldwijd geldt een echtpaar uit Taiwan als recordhouder. Liu Yang-wan en Liu Yung-yang waren 86 jaar getrouwd.
Tot slot, voor de liefhebbers: Naarmate u langer met elkaar getrouwd bent, wordt de benaming van de bruiloft een steeds minder vergankelijke! Iedere keer is natuurlijk weer een feest, maar 12,5, 25- en 50-jarige bruiloft zijn toch de bekendste en meest bijzondere jublieumjaren. In mijn optiek vallen de laatste twee (albasten en eiken), toch wel een beetje uit de toon. Maar 'What's in a name?

Welke bruiloft viert u na hoeveel jaar huwelijk?
1 jaar de papieren bruiloft
2 jaar de katoenen bruiloft
3 jaar de leren bruiloft
4 jaar de vruchten bruiloft
5 jaar de houten bruiloft
6 jaar de ijzeren bruiloft
6 1/4 jaar de blikken bruiloft
7 jaar de donzen bruiloft
8 jaar de bronzen bruiloft
9 jaar de aardewerken bruiloft
10 jaar de tinnen bruiloft
11 jaar de stalen bruiloft
12 jaar de zijden bruiloft
12,5 jaar de koperen bruiloft
13 jaar de kanten bruiloft
14 jaar de ivoren bruiloft
15 jaar de kristallen bruiloft
20 jaar de porseleinen bruiloft
25 jaar de zilveren bruiloft
30 jaar de paarlemoeren bruiloft
35 jaar de koralen bruiloft
40 jaar de robijnen bruiloft
45 jaar de saffieren bruiloft
50 jaar de gouden bruiloft
60 jaar de diamanten bruiloft
70 jaar de platina- of briljanten bruiloft
75 jaar de albasten bruiloft
80 jaar de eiken bruiloft

©Matthijs, 23 juni 2008
Ik vind het fijn als je een reactie achterlaat.
Meer blogs lezen? Word lid van mijn bloghyve op hyves:
http://blogsvanmatthijs.hyves.nl/