Anno Domini - The times, they're a changing

twee-duizend-zeven
nog even
waar is de tijd toch gebleven?
nee, nu niet gaan beven
bewust beleven
't gebeurt vannacht

we wenden de steven
overleven
't is ons gegeven
al klinkt het verheven
ons overgeven
aan twee-duizend-acht


'For the times, they are a changing' zong Bob Dylan ooit in één van zijn songs.
http://www.youtube.com/watch?v=lZ_XwLSN45I
http://www.youtube.com/watch?v=-D9S48A81os

©Matthijs, 31 december 2007

Bruce Springsteen - Magic (The Boss is back)

Bruce Springsteen wordt op zijn oude dag zowaar weer productief. De inmiddels 58-jarige veteraan komt, terwijl er in het verleden makkelijk drie jaar op een nieuw album gewacht moest worden, alweer met het derde studioalbum: Magic in evenzoveel jaar. Voor Magic heeft hij ook de E Street Band opnieuw bij elkaar getrommeld om en passant even te laten zien dat hij nog steeds uitmuntend kan rocken.


DoeltrefffendMeer dan op The Rising, de vorige plaat die hij met zijn trouwe begeleidingsband maakte, ademt het nieuwe album de sfeer van de muziek die Springsteen in de jaren '70 maakte. Zoals in het piano-intro van I'll Work for Your Love heeft de man uit New Jersey al bijna dertig jaar niet meer geklonken. Het ronkende orgel en het prominent aanwezige glockenspiel doen de rest. Een prachtig nummer als Last to Die staat symbool voor alles wat Springsteens eenvoudige, maar buitengewoon doeltreffende rock altijd de middelmaat heeft doen ontstijgen: heroïek en passie gekoppeld aan een ongeremde gedrevenheid en speelplezier.
Doordrenkt
De krachtige, gloedvol door Brendan O'Brien geproduceerde muziek vormt echter een schril contrast met de kille realiteit van de teksten. Nergens is dit contrast beter voelbaar dan tijdens het al genoemde upbeat-nummer Last to Die. Daarin klinkt het: "We're just counting the miles, you and me. We don't measure the blood we've drawn anymore. We just stack the bodies outside the door." De regels verwijzen onverbloemd naar de oorlog in Irak, waaraan zijn solo-album Devils & Dust ook al grotendeels gewijd was. Deze zinnen zijn zeker geen uitzondering: tekstueel is Magic op momenten doordrenkt van een voor Springsteen ongekende bitterheid. Darkness on the Edge of Town was ook niet echt een vrolijk album, maar op Magic is de verbinding met 'boosheid' direct voelbaar. Boosheid over de stand van zaken in de Verenigde Staten anno 2007.

The Boss is back
Springsteen is altijd op zijn best geweest tijdens live-optredens. Daarin kent hij in de hedendaagse popmuziek nauwelijks zijn gelijke. Elk concert geeft hij zich helemaal en schakelt hij moeiteloos over van stampende krakers als Born to Run en Dancing in the Dark naar verstilde nummers als Into the Fire of een soloversie van Thunder Road. Ook het nummer 'Amarican land' (staat ergens in mn gadgets) tijdens zijn laatste optreden in Arnhem laat Springsteen van zijn uitmuntende kant zien. Dan is dit ook het beste compliment denkbaar voor dit album: Magic vangt de essentie van een Springsteen-concert. Passioneel en urgent, opzwepend en indringend, Springsteen zit altijd op je huid en kruipt er heel regelmatig onder. Magic is een prachtplaat en bovendien één van de krachtigste die hij ooit gemaakt heeft. Je moet 'm beslist horen en goed luisteren naar de teksten. the Boss is back, and here to stay.


©Matthijs, 30 december 2007

Drempelvrees

Ja, ik sta bijna op de drempel
en kijk nog even achterom
Nu moet ik alles achterlaten
datgene, waarmee het ooit begon

De sprong zou kort zijn, zeker weten
een stap voorwaarts, een ogenblik
voor altijd had ik 't toch niet bezeten
voortschrijdend inzicht, misschien een snik

Vasthouden, nee 'k kan niet meer wachten
De tijd tikt door, met perspectief
Alleen wat zinvol was, blijft in gedachten:
dat wat me dierbaar was en lief

Nu niet getreuzeld, snel gehandeld
Ja voor mij ligt, is wat mij wacht
rustig bedaard maar doorgewandeld
naar het jaar twee-duizend-acht


© Matthijs, 29 december 2007